Μουντό απόγιομα. Γκρίζο. Ο ουρανός κατέβηκε χαμηλά. Μας σκέπασε να μην βλέπουμε ήλιο. Μόνο φως κι’αυτό βαρύ και πηχτό. Σκοτεινό φως. Σκοτεινοί οι άνθρωποι. Σκοτεινή και η ψυχή μου.
*******************************
Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο.
- Τι κάνεις;
- Τίποτα. Δουλειές της Κυριακής. Εσύ;
- Έρχομαι σε λίγο. Το Σαββατόβραδο ήταν επιτυχημένο.
- Πάντα έτσι. Όσο μπορείς περισσότερο.
- Κανένα νέο;
- Όχι, κανένα. Δεν περιμένω νέα.
- Θα σε δω το βράδυ. Φιλί
- Φιλί. Θα σε περιμένω.
*******************************
Και τώρα το «βιβλίο», σαν να λέμε το «Φάρμακο».
«Οι δύο αδελφές από την Πράγα», Ζερόμ Γκαρσεν, Εκδόσεις «Πόλις».
Μικρό σε έκταση, μόλις 165 σελίδες. Το αγόρασα μέσα στην εβδομάδα. Είναι το βιβλίο που συμφωνήσαμε κάποιοι e-φίλοι να διαβάσουμε και να το συζητήσουμε στο blog της καρδούλας («Με το φεγγάρι αγκαλιά»).
Την πρώτη ανάρτηση, αν δεν κάνω λάθος, έχουμε πει πως θα την κάνει ο καθένας στο δικό του χώρο, με θέμα πως έφτασε το βιβλίο στα χέρια του. Σκεφτόμουν πως ο δικός μου δρόμος θα είναι ο πιο πεζός γιατί δεν θα είχα να περιγράψω ένα βιβλιοπωλείο, μία βόλτα ως εκεί, τον βιβλιοπώλη, τα ράφια, τη μυρωδιά και το χρώμα του χώρου που φιλοξενεί τον γραπτό λόγο εκατοντάδων ανθρώπων, γιατί απλούστατα εγώ τα βιβλία μου συνήθως τα παραγγέλνω μέσω net και τα παραλαμβάνω από ένα κατάστημα που απέχει πολύ από το να’ναι βιβλιοπωλείο. Είναι μόνο μαγαζί παραλαβής, εντελώς ουδέτερο και αρκετά ψυχρό. Έκανα λάθος όμως γιατί αυτή τη φορά το βιβλίο με περίμενε σπίτι. Δεν είχα χρόνο να πάω και ζήτησα να μου το φέρουν.
Αν και η μέρα που το παρέλαβα ήταν εξαιρετικά δύσκολη για μένα, η συνήθεια με οδήγησε στην πρώτη κίνηση που κάνω σχεδόν με όλα μου τα βιβλία. Το μύρισα!!! Το φυλλομέτρησα και το μύρισα!!! Χαζό φαντάζομαι όμως αυτή είναι η πρώτη μου προσέγγιση στο γραπτό λόγο. Η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού και η αναζήτηση για τον δικό του σελιδοδείκτη. Το κάθε μου βιβλίο έχει και τη δική του παρέα για να ξεχωρίζει τις σελίδες ως διαβασμένες και να καταλήγει φυσικά στην τελευταία του όπου και το αφήνω για να ξεχωρίζει όταν το βάζω στη βιβλιοθήκη μου.
Ώρα για το «φάρμακό μου».
«Οι δύο αδελφές από την Πράγα», Ζερόμ Γκαρσεν, Εκδόσεις «Πόλις».
Μικρό σε έκταση, μόλις 165 σελίδες. Το αγόρασα μέσα στην εβδομάδα. Είναι το βιβλίο που συμφωνήσαμε κάποιοι e-φίλοι να διαβάσουμε και να το συζητήσουμε στο blog της καρδούλας («Με το φεγγάρι αγκαλιά»).
Την πρώτη ανάρτηση, αν δεν κάνω λάθος, έχουμε πει πως θα την κάνει ο καθένας στο δικό του χώρο, με θέμα πως έφτασε το βιβλίο στα χέρια του. Σκεφτόμουν πως ο δικός μου δρόμος θα είναι ο πιο πεζός γιατί δεν θα είχα να περιγράψω ένα βιβλιοπωλείο, μία βόλτα ως εκεί, τον βιβλιοπώλη, τα ράφια, τη μυρωδιά και το χρώμα του χώρου που φιλοξενεί τον γραπτό λόγο εκατοντάδων ανθρώπων, γιατί απλούστατα εγώ τα βιβλία μου συνήθως τα παραγγέλνω μέσω net και τα παραλαμβάνω από ένα κατάστημα που απέχει πολύ από το να’ναι βιβλιοπωλείο. Είναι μόνο μαγαζί παραλαβής, εντελώς ουδέτερο και αρκετά ψυχρό. Έκανα λάθος όμως γιατί αυτή τη φορά το βιβλίο με περίμενε σπίτι. Δεν είχα χρόνο να πάω και ζήτησα να μου το φέρουν.
Αν και η μέρα που το παρέλαβα ήταν εξαιρετικά δύσκολη για μένα, η συνήθεια με οδήγησε στην πρώτη κίνηση που κάνω σχεδόν με όλα μου τα βιβλία. Το μύρισα!!! Το φυλλομέτρησα και το μύρισα!!! Χαζό φαντάζομαι όμως αυτή είναι η πρώτη μου προσέγγιση στο γραπτό λόγο. Η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού και η αναζήτηση για τον δικό του σελιδοδείκτη. Το κάθε μου βιβλίο έχει και τη δική του παρέα για να ξεχωρίζει τις σελίδες ως διαβασμένες και να καταλήγει φυσικά στην τελευταία του όπου και το αφήνω για να ξεχωρίζει όταν το βάζω στη βιβλιοθήκη μου.
Ώρα για το «φάρμακό μου».
